Een gebeurtenis van zojuist zet mij aan het denken.
Een giga grote wesp vloog mijn slaapkamer binnen terwijl ik daar bezig was, de was op te hangen. Gelijk voel ik dan een soort paniek, dit beestje, ook al was het 2x de maat van een standaard exemplaar, roept dit bij mij op. Een wesp, een klein beestje, maar iets dat mij pijn kan doen. Uiteindelijk weet ik de wesp wel uit het raam te krijgen, waarna ik een minuut moet gaan liggen om mijn hart tot rust te manen. Terwijl ik daar lag, vroeg ik mij af, wat is dat toch, wat ik heb met pijn?
Ik heb een grote angst voor dingen die mij pijn kunnen doen. Zoals die wesp. Ik ben bang voor spinnen, omdat er eentje mij ooit gebeten heeft. Ben voorzichtig als ik op stal ben, je weet nooit wanneer zo'n paard opeens trapt. Vreemde honden aai ik alleen als ik voel dat ze aardig zijn. Ik ben voorzichtig als ik kook, dat kan ook goed zeer doen. In mijn werk ga ik agressie uit de weg, ik houd niet van mensen die mij pijn doen.
Aan de andere kant, ben ik gek op piercings. Wil ik steeds weer een nieuwe. Ook dan ben ik bang voor de pijn, maar daar tegenover staat een kick. Is het een soort verslaving, wil ik er steeds meer van. Het is ongeveer een jaar geleden dat ik een piercing heb laten zetten, en nu wil ik dan toch echt een nieuwe.
Waar komt deze fascinatie met pijn vandaan?
Laat ik het over seks hebben. Ook daar is een soort twee deling te zien in gebruik van pijn. Als het pijn doet wanneer ik dit niet wil of niet verwacht, roept dat een verdediging op. Ik word niet bang, ik word boos, soms agressief. Aan de andere kant, met het juiste vertrouwen en de juiste sfeer, vind ik pijn heel erg fijn. Ook weer die kick. Ik ben bang voor die pijn, wanneer het komt, hoe heftig het zal zijn, maar kijk er ook naar uit. Stiekem geniet ik van de blauwe plekken achteraf.
Als ik boos ben, op mezelf of op de wereld, wil ik mijzelf pijn doen. Ik ben in staat met mijn hoofd tegen een tafel te bonken (muur is te hard), tot ik scheel zie. Ik kan mijn benen open krabben tot ik bloed. Deze vorm van zelf beschadiging heb ik in het verleden gebruikt om mijzelf te straffen. Vaak om het 'niet goed genoeg' zijn. Als anderen iets deden wat mij pijn deed, vond ik vaak dat dit aan mij moest liggen, omdat de wereld om mij heen zoveel beter en belangrijker is dan ik.
Sinds kort leer ik zien dat ik ook belangrijk ben. Ook dat doet pijn, maar op een andere manier. Het gevoel van liefde in mij, dat naar buiten wil, doet pijn. Zoveel pijn, omdat het altijd opgesloten heeft gezeten en er niet mocht zijn. Nu kan mijn licht schijnen op alles waar ik om geef. Ik houd van de hele wereld. Elke mier mag er zijn.
Maar wat is toch die fascinatie met pijn?
Pijn van andere mensen intrigeert mij. Hoe mensen in het algemeen pijn ervaren. De een heeft een hoge pijngrens, de ander een lage. Ikzelf heb een zeer lage pijngrens, het zou je verbazen hoe vaak ik te horen heb gekregen kleinzerig te zijn. Dat is onzin. Ik ben gevoelig, niet kleinzerig. Wat zegt het over een mens wanneer zij pijn niet goed voelen? Lijkt mij dat zij een groter probleem hebben dan ik. Hoewel het wel fijn zou zijn om alles soms wat minder heftig te voelen, hoor.
Er zijn zoveel soorten pijn. Fysieke pijn, mentale pijn. Niemand kan een ander goed uitleggen wat pijn met je doet. Voor fysieke pijn zijn maatsoorten uitgevonden, om aan elkaar te kunnen uitleggen hoeveel pijn een wond doet. Op schaal van 1 tot 10, waarbij 1 bijna geen pijn is, en 10 ondraaglijke pijn. Maar weet de ander dan eigenlijk hoeveel pijn je hebt? Volgens mij niet. Pijn is zo persoonlijk, het is niet uit te leggen.
Volgens mij zijn mensen de enigen die zoveel moeite doen om pijn uit te leggen, omdat wij communiceren met woorden. "Auw ik heb pijn." "Oh, waar dan?" Doet het er iets toe?
Mensen maken zich veel te druk over alles. Waar mensen zich eigenlijk druk om zouden moeten maken, is hoe zorgen we voor onszelf? Hoe zorgen we voor elkaar? Hoe zorgen we voor de wereld? Dat is het enige dat telt. Als je goed voor jezelf zorgt, voor elkaar en de wereld om je heen, komt de rest vanzelf wel. Oh en minder zeuren, mensen zeuren teveel. In plaats van zeuren kan je ook iets gaan doen. Los je probleem op, gelijk dat van de buurman. Worden we allemaal gelukkiger van.
Nu zeur ik zelf gewoon graag. Heerlijk vind ik het. Zeuren over alles. En weet je waarom? Als je zeurt over alles, is nooit eigenlijk iets jou schuld. Er is altijd wel een vinger te wijzen naar iemand anders die meer schuldig is aan jouw probleem dan jij zelf. Heerlijk. Maar als je er eens over nadenkt, eigenlijk weinig productief.
Ik vind communicatie ook maar ingewikkeld. Je kan niet gewoon zeggen wat je ergens van vind, dan word er altijd wel iemand boos omdat je het niet goed zei. Ofzo. Je moet altijd nadenken hoe je iets tegen iemand gaat zeggen, want ze zullen maar eens boos worden. Ben ik dan altijd degene die voorzichtig moet zijn? Ik wil ook gewoon kunnen zeggen, nou dat vind ik stom van je. En dan geen ruzie hoeven krijgen. Heeft ook met pijn te maken. Wij mensen zijn bang om elkaar te kwetsen, want dat doet pijn. Je kan ook, als je vind dat iemand een stom idee heeft, 'm gewoon gelijk op z'n kop slaan. Is het wel duidelijk, hoef je niks te zeggen. Die holbewoners waren zo gek nog niet.
Ik dwaal een beetje af geloof ik.
Maar er zijn ook zoveel dingen waar ik me over verwonder, elke dag weer.
Die mensen, dat weet wat.
Ik vind die reclame van Menzis zo mooi. Over mensen. http://thesupermaki.blogspot.nl/2014/09/mens-wat-ben-je-mooi.html hier de tekst.
En daarmee wil ik afsluiten.
Mens, wat ben je mooi.
